Święty Tadeusz Juda, znany jako jeden z dwunastu apostołów Jezusa Chrystusa, był bliskim krewnym Zbawiciela – według tradycji kuzynem lub bratem św. Jakuba Młodszego. Jego imię „Tadeusz” oznacza „odważny” lub „wielkoduszny”, a „Juda” odróżnia go od Judasza Iskarioty, zdrajcy. Autor Listu św. Judy w Nowym Testamencie, Tadeusz głosił Ewangelię w Mezopotamii, Persji i Armenii, gdzie poniósł męczeńską śmierć około 65 roku, zabity maczugą lub toporem. Kult św. Tadeusza Judy rozwinął się szczególnie w średniowieczu, a w czasach nowożytnych zyskał miano patrona spraw beznadziejnych i trudnych. Popularność modlitwy do niego wzrosła dzięki tradycji nowenny, zwłaszcza za sprawą objawień św. Brygidy Szwedzkiej w XIV wieku, która otrzymała obietnicę, że Tadeusz Juda będzie wstawiał się za tymi, którzy proszą o pomoc w najcięższych sytuacjach.
W Polsce modlitwa do św. Tadeusza Judy stała się szczególnie popularna w XX wieku, a wierni często odmawiają ją w formie nowenny – dziewięciu dni modlitwy – przed jego wspomnieniem 28 października. Choć nie jest oficjalnie częścią liturgii po Soborze Watykańskim II, pozostaje żywa w pobożności ludowej, zwłaszcza wśród tych, którzy szukają łask w sprawach uznanych za niemożliwe.
Święty Judaszu Tadeuszu, krewniaku Jezusa Chrystusa i wierny Apostole, sławny orędowniku w sprawach beznadziejnych, zwracam się do Ciebie z ufnością w mej potrzebie. Proszę Cię pokornie, przez Twoje zasługi i miłość, jaką darzyłeś Zbawiciela, uproś mi u Niego łaskę, której tak bardzo pragnę [tutaj wymień swoją intencję]. Ty, który otrzymałeś od Boga dar wspomagania strapionych, wspomóż mnie w tej trudnej chwili i wyjednaj mi wsparcie w mojej niedoli. Obiecuję pamiętać o Twojej dobroci i szerzyć cześć dla Ciebie wśród innych. O święty Tadeuszu, nie opuszczaj mnie, lecz przyjdź mi z pomocą, abym mógł wielbić Boga za łaski otrzymane przez Twoje wstawiennictwo. Amen.